Baştan sona İbranice bir Kutsal Kitap, kulağa geldiğinden daha yabancı bir nesnedir; çünkü yarısı hiçbir zaman İbranice yazılmadı. Eski Antlaşma İbranicedir ve hep öyleydi. Yeni Antlaşma ise Yunanca olarak geldi. Dolayısıyla bunun gibi bir baskı, birbirine dikilmiş iki ayrı türden metindir: bir özgün metin ve alışılmışın tersi yönde yapılmış bir çeviri — Yunanca'dan geriye, yazarlarının çoğunlukla konuştuğu dile.
Yeni Antlaşma yarısı, İbranice ve rabbinik yazın uzmanı Leipzigli Franz Delitzsch'in işidir; İngiliz ve Yabancı Kutsal Kitap Kurumu 1873'te ısmarladı, o da 1877'de bitirdi. Kendi yüzyılının İbranicesine çevirmedi. Mişna'nın ve İkinci Tapınak döneminin İbranicesiyle yazdı; gerekçesi, birinci yüzyıldan bir metnin öyle de tınlaması gerektiğiydi — böylece ortaya çıkan şey, İbraniceye bir aktarımdan çok, cümlelerin Yunanca olmadan önce ne olabileceğini geri kazanma denemesi gibi okunur. Bugün de en sık başvurulan İbranice Yeni Antlaşma odur.
Hangi Yunanca metinden çalışacağına bir ölçüde onun yerine karar verildi. Birkaç on yıl önce bulunmuş dördüncü yüzyıl elyazması Codex Sinaiticus'tan başladı; ama ilkesi kabul görmüş metinden yayımlamak olan Kutsal Kitap Kurumu, onun üzerine kurulmuş bir sürümü fonlamayı sürdürmeyi reddetti. Delitzsch Textus Receptus'a döndü ve önemli Sina okuyuşlarını benimsemek yerine kenara işaretledi. Metin bundan sonra on üç yıl ve on baskı boyunca hareket hâlinde kaldı; sonuncusunu 1890'da, Delitzsch'in öldüğü yıl, Gustav Dalman baskıya hazırladı. Kataloğun bu baskının yılını boş bırakmasının bir sebebi budur: iki yarı hiçbir tarihi paylaşmaz ve tarihi olan yarının on tanesi vardır.
Bu okuyucuda, İbranice arayüzün üzerinde açıldığı baskı budur — seçilmiş bir tercih, alfabetik bir rastlantı değil — ve İbraniceyi seçmek, onun çevresinde bütün arayüzü sağdan sola döndürür. Leningrad Kodeksi'yle yarışmadan onun yanında durur: Kodeks, tümüyle harekeli ve ezgi işaretli, Eski Antlaşma nerede biterse orada duran bilimsel Tanah'tır; buradaki ise Vahiy'e kadar süren yalın bir ünsüz metnidir. Soy basamaklarında ona hiçbir kaynak kaydedilmemiştir, bu yüzden bir ayetin altında açılan basamak doğruca özgün dil tabanına düşer, ≈ WLC ve ≈ TR. Bu derlemenin başka yerlerinde o taban bir yaklaşıklıktır ve ≈ işaretinin uyardığı şey budur. Burada neredeyse öyle değildir: ekrandaki Eski Antlaşma Masoretik metnin kendisidir ve Textus Receptus da Delitzsch'in gerçekten önünde duran şeydir.